Enkele anekdotische (doch ware!) herinneringen van de heer J. Bakker

De heer Bakker is jarenlang actief betrokken geweest bij onze kerk. Omstreeks 1970 was hij perses van de kerkenraad.

 

Het gebouw van Christelijke Belangen

Menig jaar kerkten de leden van de Gereformeerde Kerk van Vaassen in het gebouw voor Christelijke Belangen aan de Kosterstraat. Het gebouw heeft een grote zaal, bestemd voor allerlei uitvoeringen en een aantal bestuurskamers. De grote zaal heeft een aflopende vloer naar het podium toe. Het podium is ca. 80 cm hoog en hierop staat een katheder. Deze zaal deed in ons geval dienst als kerkzaal, één van de kamers als consistoriekamer.

 

Een altijd min of meer volle kerk

De Gereformeerde Kerk van Vaassen had in het begin weinig leden, te weinig om de vrij grote ‘kerkzaal’ zonder aanpassingen een beetje aantrekkelijk te maken. Door schotten tussen de klapstoeltjes te plaatsen werd de zaal op maat gemaakt.

 

Een advies in de wind geslagen

In het midden van het podium is een eenvoudig verplaatsbaar katheder opgesteld, bestaande uit een verhoogd plateautje en daarop een in hoogte verstelbare lezenaar. De voorzijde is geheel afgetimmerd met hout, de achterzijde is door gordijnen afgesloten. Het plateautje heeft voldoende ruimte voor de spreker, maar te weinig om daar ook nog een stoel op te plaatsen. De stoel moet gewoon naast het spreekgestoelte geplaatst worden.
Alvorens de dienst begon werd door de ouderling van dienst de dominee op de hoogte gesteld van de gevaren die er mogelijk aanwezig zijn wanneer de stoel op het plateautje gezet wordt om daarop uit te rusten.
Op een bepaalde zondag kwam een uit de kluiten gewassen dominee preken. De dominee gaf een tussenzang op en wat gebeurde er tot onze schrik …… hij zette de stoel op het plateautje en ging behaaglijk zitten. De organist begon te spelen en opeens was alles muisstil, gevolgd door hier en daar een angstig gilletje. Want wat gebeurde er? De dominee verdween met zijn lange benen boven de preekstoel uit, achter de gordijnen. Voordat wij in staat waren hulp te bieden, gingen de gordijnen een weinig open en een vuurrood hoofd sprak tot ons: “Kerkenraad, u heeft volkomen gelijk, de stoel moet er naast staan”. Gelukkig geen ongelukken, de dienst werd gewoon vervolgd.

 

De drie diakenen van enigheid

Opeens was hij er, een keffend hondje op het podium. Drie broeders voelden van elkaar dat hier iets aan gedaan moest worden. Gelijktijdig stonden ze op, kromden hun ruggen en in een duikvlucht vlogen zij het podium op. Het hondje kefte zich slap, de eenheid lag boven op elkaar. Het effect hiervan was dat het hondje richting dominee ging, die inmiddels besloten had aan het gevecht deel te nemen. Hij nam zijn preek en daarmee wapperend en ksssst ksssst roepend verdreef hij de onruststoker, die met een enorme snelheid, steeds achterom kijkend of de dominee hem niet volgde, het hazenpad koos en naar buiten verdween.

 

Hoe een vrolijk muisje in de kerk aan zijn einde kwam

Er ontstond enige onrust onder de aanwezigen op de eerste rijen. De oorzaak hiervan was een vrolijk rondhuppelend muisje. De drie broeders van enigheid (ja, ja, dezelfde mannen die geschiedenis hadden gemaakt bij de aanval op het hondje) ontdekten het muisje in een wat laat stadium en beseften het grote gevaar voor hen die lange broeken droegen. Gelijktijdig, halfstaande, vroegen zij de ouderling van dienst actie te mogen ondernemen om het beestje te vangen. Het lag deze broeder nog vers in het geheugen hoe het met het hondje was gegaan en hij verzocht deze mannen niets te doen. Enige tijd later was er achter in de zaal een behoorlijk tumult.
Na de dienst vernamen wij de oorzaak van het kabaal….! Juist, het muisje. Een niets vermoedende broeder voelde iets vreemds in zijn broekspijp, net even boven de knie. En toen hij keek zag hij daar een bobbel en bij nader inzien bewoog het ook nog naar boven.