Gereformeerd Vaassen: een veelkleurig boeket

Terugblik op bijna zes jaar Vaassen

Meteen aan het begin van mijn periode in Vaassen (1992) trof mij de verscheidenheid in de Gereformeerde kerk. Ik moest er wel even aan wennen: zoveel verschillende mensen, wie is nu echt Vaassens? Verreweg het grootste deel van de leden van onze gemeente komt oorspronkelijk niet uit Vaassen. Een importgemeente dus, volop in beweging. En de ideeën van al die mensen mogen worden ingebracht in het gemeente-zijn. Het betekent wel dat je veel overlegsituaties hebt. Een dienst zus en een dienst zo, ook dat was nieuw voor mij. Een boeket met verschillende bloemen. Het verwijst ook naar mijn intrededienst, waar ik na afloop een heleboel zelfgemaakte papieren bloemen kreeg van de kinderen van de kerk. Een veelkleurige gemeente dus, met verschillende manieren van geloven onder één dak. ‘Hoe houden we dat bij elkaar?’ heb ik vaak gedacht. Aan de andere kant: met zoveel inzet en inbreng van mensen is er ook veel mogelijk.

De afgelopen jaren is er ook het een en ander toegevoegd. Ik denk aan de diensten in de week voor Pasen (de Paascyclus), liturgische vernieuwingen, een kinderliedboek, de zondagsbrief. Niet iedereen vindt alles even nuttig of nodig, maar er is ruimte waardoor het mogelijk is met zoveel smaken en zinnen toch gemeente van de Heer te zijn. Het is boeiend, maar ook wel eens vermoeiend.

Een boeket bloemen met veel verschillende kleuren. Maar hoe zit het met de groei en de bloei? De groei is er een beetje uit, zo lijkt het. De natuurlijke aanwas neemt af en de toename door vestiging in Vaassen weegt de laatste jaren niet op tegen het vertrek. Daarnaast hebben mensen zich laten uitschrijven. Dat is jammer en pijnlijk. Een sterk punt echter van onze gemeente is denk ik juist de gastvrijheid en de mogelijkheid voor velen om hun inbreng te hebben. Zij die dit (her)ontdekken vinden hun plaats in de kring die hoort bij ‘De Tabernakel’.

Af en toe mag er ook flink gelachen worden in onze kerk. Geloven is niet alleen serieus, het mag gevierd worden met jong en oud. Kijk maar naar de gemeentezondagen en startactiviteiten in september! Ook de inbreng van kinderen en jeugd maakt de sfeer wat opener. Gezelligheid is een woord dat past bij ons. Ook in de diepe betekenis van het woord: elkaars metgezel zijn als kinderen van God.

Het mooie aan ons kerkgebouw vind ik behalve de kerkzaal en de ontmoetingsruimte natuurlijk ook het orgel. In een periode waarin je als predikant en gemeente samen optrekt groeit er iets, wat voor mij ook sterk met (kerk)muziek te maken heeft. Sommige liederen die je laat zingen vinden weerklank, andere ontdek je samen. Zo zijn voor mijzelf bepaalde liederen heel dierbaar geworden. Trouwens, ook in de muziek en de vormgeving van uiteenlopende kerkdiensten zijn we als Tabernakelgemeente veelkleurig.

Dat Vaassen ook een plezierige plek is om te wonen ervaren we als gezin in dit dorp. We wonen niet naast de kerk, hetgeen werk en privé een beetje uit elkaar houdt. Kontakten zijn er echter overvloedig en het meeleven is nooit eenzijdig: het hoeft niet allemaal van de dominee te komen. Ik heb zelf de zorg en het meeleven als hartelijk en ontroerend ervaren toen ik even moest stoppen met werken. Het is geweldig dat je zelf ook kwetsbaar mag zijn en ook als lid van de gemeente liefde en aandacht krijgt waardoor je beseft dat de kerk van Vaassen wel iets aparts is.

‘Wat is het dan voor een gemeente?’ wordt mij door mensen van buiten wel eens gevraagd. Waar lijkt het op? Niet op het mooie kasteel ‘De Cannenburch’ dat we in Vaassen hebben. Onze gemeente heeft niets van een vesting of  burcht. Een tent (tabernakel) is ook veel minder stevig en massief dan een kasteel. Geen sterk machtsbolwerk, maar een kwetsbare open gemeenschap, een oase waar mensen op adem mogen komen. Veelkleurig en meelevend. Attent en steeds met elkaar op zoek. Niet de waarheid in pacht, maar levend vanuit het geloof in Hem die de weg, de waarheid en het leven is.

Ds. Bert Heslinga