Raam met toekomst

Het eerste beeld dat bij mij bovenkomt nu ik terugdenk aan de Gereformeerde Kerk van Vaassen is het beeld van het kerkraam. Een schets van dat raam zie ik nog voor me, op een stuk papier dat lag op de tafel van de kunstenaar, die naast zijn scheppingswerk mijn klasgenoten en mij de kunst van het tekenen moest zien bij te brengen. Sinds dat papier glas werd heeft die schepping in hoge mate de sfeer in de Tabernakel bepaald. Het licht dat door het raam de kerkzaal binnenkomt valt als een warme mantel om je heen. Als ik dat licht weer voor me zien, zie ik ook twee mensen – elk op hun eigen manier – naar voren lopen, in de richting van dat raam.

De eerste – een vrouw – loopt met kordate stap en houdt even later haar hoofd iets schuin als ze de voorganger met haast helemaal gestrekte arm een stevige hand geeft, met een gulle glimlach. Er klinkt een korte bemoediging, alleen verstaanbaar voor hem die vlak onder het grote raam zijn werk te verrichten heeft. Jarenlang bepaalde deze vrouw voor mijn gevoel het gezicht van de Gereformeerde Kerk van Vaassen. En dat was een vriendelijk gezicht. Warm en zorgzaam. Onvergetelijk.

De ander – een man – gekleed in zilvergrijs, gaat aarzelender naar voren. Ook al woont hij hier al jaren en maakte hij dikwijls deze gang; niets is vanzelfsprekend. Een mens groeit, een leven lang. En wie kan anders dan twijfelend geloven? Juist wie dat heeft doorvoelt en doorleefd kan veel voor anderen betekenen. En dat deed hij voor velen. Niet in het minst ook voor mij in die jaren. Zijn gestalte is voor mij onlosmakelijk met dat zachte licht verbonden. Geborgenheid. Een warme mantel.

Lang heb ik destijds met de gedachte rondgelopen om een serie kerkdiensten te wijden aan dat raam vol symboliek. Het is er niet meer van gekomen. Het leven gaat soms heel anders dan je denkt. Maar soms spreekt het raam zijn eigen taal: van licht en donker, hoogte en diepte, grauwheid en kleur, zo geschakeerd als het leven zelf. En soms even wordt de werkelijkheid transparant, door licht dat komt van een andere kant. Dat dat mag blijven ook in de halve eeuw die komt.

Ter herinnering aan Henny Brand-Kamphof, jarenlang scriba van de kerk en ds. Jan Nammensa, die werkte in Apeldoorn, maar die er altijd was voor de gemeente van Vaassen.

G. Tromp