Jacob Revius over het orgel

Het orgel is een beelt van ’t leven hier beneden.

Veel pijpen staender in, verdeylt in haer geleden.

Een yeder heeft sijn plaats, een yeder sijn geschrey.

Soo is den staet, en praet der menschen velerley.

Ghy hoort de lichtste pijp het alderhoochste blasen.

Oock die het minste weet wil ’t aldermeeste rasen.

Nu siet eens het pedael, men treten metten voet.

En geeft nochtans den dreun daer ’t al op steunen moet.

Wat worter menich hier met voeten oock getreden.

Die deftich is in const en loffelijck can seden!

Het orgel hout hem stil, als ’t niet wort opgeweckt.

Van die de pijpen stelt en de registers treckt.

Oock sou hem het gemeen voorseker wel bedaren.

Wanneerder hier en daer geen pijpenstellers waren.

Als ’t orgel accordeert dan is ’t een suyver werck.

Noch beter is de vree in ’t lant en in de kerck.

Tot psalmen en gebee’n wort ’t orgel recht gebruycket.

O salich welcker keel des Heeren roem ontluycket!

Maer ah! Het orgel speelt onwetende sijn liet.

En menich singt en danckt, en ’t  hert en voeltet niet.

Hoort vrienden, ’t is maer wint, een wint die weynich blijvet.

Die ons by ’t leven hout, en die het orgel drijvet.

Doet eens een pijpken toe, ten slaet niet meer geluyt.

Stopt ons den adempijp, het leven isser uyt.

Jacob Revius, 1625